3 Ιουνίου ‒ Παγκόσμια Ημέρα Ποδηλάτου: Το ποδήλατο στην υπηρεσία των τηλεπικοινωνιών

Το ποδήλατο, συνδεδεμένο με τις πρώτες παιδικές μας βόλτες, συγκινεί διαχρονικά μικρούς και μεγάλους, διατηρώντας παράλληλα τον ρόλο του ως μέσο μεταφοράς και πολύτιμο εργαλείο επικοινωνίας.

Με τα ίχνη της σημερινής μορφής του να εντοπίζονται στις αρχές του 19ου αιώνα, εμφανίζεται το 1869 και στην Ελλάδα, όπως αναφέρει η εφημερίδα Αλήθεια, στις 29 Ιανουαρίου 1970: «Ποδήλατα (velocipedes): Τα από τινός εν Ευρώπη επινοηθέντα ποδήλατα εισήχθησαν ήδη και παρ’ ημίν. Το περίεργο τούτο και δύσκολο άμα είδος παιδιάς και ταχυδρομίας ήτο μέχρι προ ολίγου γνωστόν μόνον εν Πειραιεί, από τινών δε ημερών παρατηρείται η χρήσις αυτού και εν Αθήναις».

Οι πρώτοι ποδηλάτες ήταν μέλη της εύπορης τάξης, ωστόσο η νέα μόδα δεν άργησε να διαδοθεί και στο ευρύ κοινό. Από το 1890 ιδρύονται οι πρώτοι ποδηλατικοί σύλλογοι, ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1896, το χρυσό μετάλλιο στην ποδηλασία κατακτά ο Αριστείδης Κωνσταντινίδης.

Το ποδήλατο σταδιακά μετατρέπεται σε μέσο εργασίας. Η Γενική Διεύθυνση Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων (ΤΤΤ), η οποία είχε την ευθύνη των ταχυδρομικών και τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών της χώρας, ακολουθώντας τις διεθνείς πρακτικές, ενσωματώνει στις αρχές του 20ού αιώνα το ποδήλατο στις υπηρεσίες της.

Με το πέρασμα των ετών, οι διανομείς τηλεγραφημάτων στα μεγάλα αστικά κέντρα αλλά και στην περιφέρεια χρησιμοποιούν όλο και συχνότερα το ποδήλατο για την ταχύτερη παράδοση των τηλεγραφημάτων. Μετά την ίδρυση του ΟΤΕ το 1949 και την ανάληψη των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών της χώρας, η χρήση τους συνεχίστηκε και κατά τις μεταπολεμικές δεκαετίες, πριν αντικατασταθούν σταδιακά από μοτοποδήλατα και μηχανές.

Το Μουσείο Τηλεπικοινωνιών φιλοξενεί στην έκθεσή του ένα ποδήλατο τηλεγραφικού διανομέα τύπου Roadster, το οποίο κατασκευάστηκε από την τσεχοσλοβακική εταιρεία ESKA, έναν από τους σημαντικότερους ευρωπαϊκούς κατασκευαστές ποδηλάτων καθημερινής και επαγγελματικής χρήσης κατά τον 20ό αιώνα. Το ποδήλατο αποκτήθηκε από τον ΟΤΕ και εκτιμάται ότι χρησιμοποιήθηκε κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Η στιβαρή κατασκευή του, η χαρακτηριστική πίσω σχάρα μεταφοράς και η ανθεκτικότητά του, το καθιστούσαν ιδανικό μέσο για τους τηλεγραφικούς διανομείς της εποχής, αποτελώντας σήμερα ένα χαρακτηριστικό τεκμήριο της ιστορίας των τηλεπικοινωνιών στην Ελλάδα.