Σάμιουελ Μορς και Λουκρητία Γουόκερ: Ένας έρωτας που άλλαξε την Ιστορία των Τηλεπικοινωνιών

Ο Σάμιουελ Μορς έχει μείνει στην ιστορία ως ο εφευρέτης του τηλέγραφου. Λιγότερο γνωστή, όμως, είναι η βαθιά ερωτική ιστορία που σημάδεψε τη ζωή του και, έμμεσα, το ίδιο του το έργο.

Το 1818 παντρεύτηκε τη Λουκρητία Γουόκερ με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά. Ο γάμος τους ήταν στοργικός και ευτυχισμένος, παρόλο που δεν προήλθε από κεραυνοβόλο έρωτα, σύμφωνα με όσα έγραφε ο ίδιος στους γονείς του, τον Αύγουστο του 1816: «Η Λουκρητία είναι άνθρωπος καλής οικογένειας και μεγάλης περιουσίας. Το τελευταίο, όπως ξέρετε, ποτέ δεν το έθεσα ως κύριο στόχο, ωστόσο είναι κάπως παρήγορο να το γνωρίζει κανείς, δεδομένου του επαγγέλματός μου [ο Μορς ήταν ζωγράφος]. Ίσως κολακεύω τον εαυτό μου, αλλά νομίζω ότι θα μπορούσα να είμαι επιτυχημένος μνηστήρας. Ίσως με θεωρήσετε έναν τρομερά απερίσκεπτο τύπο, που ερωτεύεται συνεχώς με αυτόν τον τρόπο· όμως φοβάμαι μήπως μείνω γέρος εργένης, και είμαι ήδη είκοσι πέντε ετών.»

Η αγάπη του για τη Λουκρητία, ωστόσο, δεν αποτελεί ρομαντικό μύθο. Διασώζονται επιστολές του που αποκαλύπτουν έναν άνδρα  τρυφερό, συναισθηματικό και βαθιά δεμένο με τη σύζυγό του.

Το 1825, ενώ ο Μορς βρισκόταν στη Νέα Υόρκη, η Λουκρητία πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 25 ετών, έπειτα από επιπλοκές στη γέννα του τρίτου τους παιδιού. Η επιστολή που μετέφερε τα νέα για τον θάνατό της από το Νιου Χέιβεν στη Νέα Υόρκη, μια απόσταση 112 χιλιομέτρων, έκανε τέσσερις ημέρες για φτάσει στον προορισμό της. Όταν ο Μορς επέστρεψε, η γυναίκα του είχε ήδη ταφεί. Το γεγονός ότι δεν πρόλαβε να την αποχαιρετήσει τον συγκλόνισε βαθιά και τον στιγμάτισε για όλη του τη ζωή. Ένα μήνα μετά τον θάνατό της έγραφε σε φίλο του:

«Ξέρεις πόσο έντονος ήταν ο δεσμός που υπήρχε ανάμεσα στην αγαπημένη Λουκρητία και σε μένα, δεσμός που ούτε για μια στιγμή δεν διακόπηκε από την παραμικρή σκιά· ένας δεσμός θεμελιωμένος, τολμώ να πω, στην πιο αγνή αγάπη, και που ενδυναμωνόταν καθημερινά (…). Βρήκα στην αγαπημένη Λουκρητία ό,τι μπορούσα να ευχηθώ. (…) Ο φόβος μου σχετικά με το μέτρο της αγάπης μου προς αυτήν δεν ήταν μήπως αποτύχω στο να “την αγαπώ σαν τη σάρκα μου”, αλλά μήπως την τοποθετήσω στη θέση Εκείνου που είπε: “Δεν θα έχεις άλλους θεούς εκτός από εμένα”. Αυτό το ένιωθα να είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Και το να σωθώ από αυτή την ειδωλολατρία υπήρξε συχνά το αντικείμενο των ειλικρινών προσευχών μου. Ολόκληρη η ψυχή μου ήταν τυλιγμένη μέσα της. Μαζί της ήταν δεμένο καθετί που περίμενα ως ευτυχία πάνω στη γη. Είναι, λοιπόν, παράξενο που τώρα νιώθω αυτό το κενό, αυτή την ερημιά, αυτή τη μοναξιά, αυτή την αρρώστια της καρδιάς; Που αισθάνομαι σαν να μου έχει αποσπαστεί η ίδια μου η καρδιά;»

Αρκετοί ιστορικοί θεωρούν ότι αυτή η απώλεια αποτέλεσε ισχυρό ψυχολογικό κίνητρο για την αναζήτηση ενός ταχύτερου τρόπου επικοινωνίας.

Η μεγάλη καθυστέρηση στα μέσα μεταφοράς της εποχής με τα οποία διεξαγόταν η αλληλογραφία (ο οπτικός τηλέγραφος χρησιμοποιούνταν ακόμη μόνο για στρατιωτικούς σκοπούς) έπαιξε ρόλο στην ανάγκη που ένιωσε ο αμερικανός ζωγράφος για την ύπαρξη ενός νέου μέσου μεταφοράς μηνυμάτων. Επτά χρόνια μετά τον θάνατο της Λουκρητίας, σε ένα ταξίδι του από την Ευρώπη στην Αμερική με ιστιοφόρο, που διήρκεσε σχεδόν ένα μήνα, ενδεικτικό της ταχύτητας των μέσων συγκοινωνίας, ο Μορς γνώρισε ένα φυσικό επιστήμονα που τον μύησε στις αρχές της νέας επιστήμης του ηλεκτρομαγνητισμού. Με τη φαντασία ενός καλλιτέχνη και την ουσιαστική βοήθεια του μηχανικού Άλφρεντ Βέιλ και του χημικού Λέοναρντ Γκέιλ, ο Μορς λίγα χρόνια αργότερα, το 1837, εφηύρε τον ηλεκτρικό τηλέγραφο και την κωδικοποίηση του αλφαβήτου σε τελείες και παύλες που φέρει το όνομά του. Είναι ο πασίγνωστος κώδικας Μορς. Ελάχιστοι, όμως, γνωρίζουν ότι πίσω από αυτήν την εφεύρεση κρύβεται η ερωτική, αν και σύντομη και θλιβερή, ιστορία του Μορς με την Λουκρητία Γουόκερ.

Φωτογραφία:

Η Λουκρητία Γουόκερ ζωγραφισμένη από τον Σάμιουελ Μορς. (By Internet Archive Book Images — https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=43998645)